Tereny watahy

Tereny WKN rozpoczynają się tam, gdzie pierwsze najstarsze drzewa w Lesie Powidoków - Puszczy, w której każda istota niepowiązana w żaden sposób z pradawną energią, nie wytrzyma zbyt długo. Dzięki temu, na opuszczone tereny watahy nie mógł wtargnąć nikt niepożądany. Ludzie trzymają się od lasu z dala właśnie dzięki owej legendzie.
Tereny leśne są na tyle rozległe, że poza górami praktycznie nic nie wyróżnia się wśród krajobrazu, a przynajmniej niewiele jest istot, które będąc w środku mogłyby opowiedzieć o tym, co tam widziały.
Las, zbliżając się do oceanu, przerzedza się stopniowo, zmieniając się w końcu w polanę. Niewprawione oczy nie widzą na niej nic, poza wyjątkowo szumną skałą, wyrastającą z gołej ziemi na wysokość kilku metrów i tą własnie posturą, zasłaniającą wejście do jaskini wyrosłej w kamieniu pokrytym ziemią.

Wilki nazywają owe miejsce Księżycową Grotą.

Jaskinia wydaje się miejscem, do którego światło słoneczne nie ma żadnego wstępu, w którym żyją jedynie nietoperze i senne koszmary.
Nie w tym wypadku.
Księżycowa Grota zawdzięcza swą nazwę kryształowemu sklepieniu, które w dzień przepuszcza znikome promienie słońca, aby nocą, gdy tylko padnie nań księżyc, rozbłysnąć prawdziwie mistycznym światłem.

Miejsce to, poza wyżej wymienioną skałą, zwaną Skałą Alphy, przy której zbiera się stadny wiec, jest głównym miejscem spotkań. Ba! Obszerność jaskini, pozwala na to, aby stado w swej pełnej krasie mogło chronić się w niej, wychować młode i, ogółem, żyć. Rozległe kompleksy podziemne pozostawiają wiele tajemnic, a te tunele, które już odkryto z reguły pełnią funkcję leża pojedynczych osobników, lub też rodzin.

Źródło strumienia, w którym znajduje się woda pitna, to gejzer podziemny. Gdzie wędruje i kończy woda? Tego nie wiadomo. Jest to jednak dziwny fenomen, gdyż energia skumulowana w kryształach powoduje, że woda zachowuje się jak poruszane przez księżyc wody mórz i oceanów - dopiero daleko poza terenem Lasu Powidoków zakręca, aby naturalnie spłynąć do, a nie z oceanu.

Jaskinia dzieli bowiem Las od plaży i oceanu, nie widocznego od strony lądu z powodu wysokich formacji skalnych.

Plaża wysypana jest niemalże białym piachem, zdającym się chłonąć promienie księżyca jak gąbka, kumulować je i dopiero po czasie, oddawać. W co ciemniejszych miejscach Groty wilki, właśnie dzięki owemu piachowi, są w stanie doprowadzić światło do tuneli.